Mostrando entradas con la etiqueta Camiño Primitivo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Camiño Primitivo. Mostrar todas las entradas

10 de agosto de 2012

A Xunta presenta a delimitación do Camiño Primitivo...

A Consellería de Cultura e Educación presentou onte o trazado do Camiño de Santiago Primitivo, tamén chamado de Oviedo. O Diario Oficial de Galicia publicou a incoación do expediente para a delimitación desta ruta, que é unha das dúas variantes do Camiño Norte, ao seu paso por Galicia. Discorre polos municipios lucenses da Fonsagrada, Baleira, Castroverde, Lugo, Guntín, Friol e Palas de Rei, antes de penetrarse na provincia da Coruña por Toques e Melide, onde entronca coa principal ruta xacobea, o Camiño Francés.
O Primitivo é un dos itinerarios históricos de maior simbolismo no norte peninsular. A súa delimitación comezou no ano 1997, pero non se resolveu ata agora. Cultura destaca que a iniciativa «dá resposta á demanda de valorización e recuperación, co dobre obxectivo de fixar un trazado continuo principal que se corresponda co transmitido pola tradición ata os nosos días, e de delimitar un ámbito de protección que garanta a integridade e autenticidade desta ruta xacobea».
Nesa liña, a Xunta subliña que o trazado respecta a práctica totalidade do camiño tradicional, herdeiro do antigo camiño medieval, salvo naqueles puntos nos que está perdido ou é irrecuperable. «Para estes casos fixouse un trazado alternativo, acorde cos valores inmateriais asociados ao camiño, tendo en conta aspectos relativos á súa calidade ambiental, condicións construtivas e lóxica territorial en xeral».
O documento recolle tamén un trazado complementario e trazas con vestixios históricos. «Trátase de rutas complementarias, que permiten o acceso do peregrino a lugares significativos, como servizos e elementos patrimoniais singulares, así como a vestixios históricos ou treitos perdidos da ruta dos que aínda se conservan trazas», sinala a consellería. A publicación no DOGabre un trámite de información pública de 2 meses, durante o que os interesados poderán consultar o expediente e presentar alegacións
Valoración de Antón Bao
O concelleiro de Cultura de Lugo e alcalde en funcións, Antón Bao, expresou a súa satisfacción pola delimitación. Recordou que o goberno local sempre intentou promover o Camiño Primitivo para que sexa declarado Patrimonio da Humanidade. «Esta delimitación é un paso fundamental para avanzar na súa posta en valor», manifestou.
Na provincia discorre pola Fonsagrada, Baleira, Castroverde, Lugo, Guntín, Friol e Palas.
La Voz de Galicia

24 de marzo de 2012

Faltan unhas semanas para a apertura do Albergue...

A Xunta de Galicia ultima os trámites para pór en funcionamento o Albergue de Peregrinos de Castroverde, a cuxa construción destinou un orzamento que superou os 600.000 euros.

Segundo informaron o Goberno autonómico, os traballos construtivos xa finalizaron hai semanas e adquiriuse tamén o equipamento, polo que para a entrada en funcionamento das instalacións, situadas xunto ao trazado do Camiño Primitivo, só requírese dun último trámite, o documento de final de obra no que debe figurar o visto e prace da Dirección Xeral de Patrimonio. Ademais o Albergue contará ata un máximo de 30 plazas, tendo camas en literas.




1 de marzo de 2012

Estadísticas do Camiño Primitivo dende 2004-2011...

    O Camiño Primitivo está comprendido entre Oviedo e Palas de Rei, para posteriormente enlazar co Camiño Francés. Por Castroverde, que dista a 124 km de Santiago de Compostela, pasan case todos os días peregrinos, e a cifra está en aumento, xa que no ano 2005 a media de peregrinos o día foi de 3, no ano pasado 2011, esta media era de 15 peregrinos por día...Cabe destacar que o noso camiño cada vez é recorrido por un número maior de persoas. Aquí unha imaxe con diversas gráficas:



11 de agosto de 2011

Castroverde mostra, a través dos seus pazos, a riqueza da súa orixe señorial...




Si hay una arquitectura por excelencia en Galicia, esa es la de los pazos, y el municipio de Castroverde puede presumir de tener una buena colección de estas típicas edificaciones.
Vestigio del dominio señorial son los pazos de Frairía, con su patio central con arcos; el de Cellán de Mosteiro, con sus dos escudos, o el de Pena, con sus grandes proporciones que le permiten un gran patio y amplias salas. Destaca el de Abraira-Arana de Vilabade por su gran valor artístico, que aumenta la belleza de su contemplación al formar angulo con la iglesia de Vilabade.
El visitante tiene mucho donde elegir para elaborar una ruta por estas edificaciones, entre distintos estilos y localizaciones.
Varias construcciones señoriales están vinculadas a la casa de los Sobrado, que pasó por gloria e infortunio -más de lo primero que de lo segundo puesto que el linaje acabó siendo poseedor de varios cotos, capellanías, casas señoriales con sus terrenos, posesiones de rentas y derechos juridisccionales- durante su historia hasta que en 1720 se dividió en distintas ramas que se repartieron sus posesiones.
Refugio de tropas
El pazo da Folgueira -hoy Freiría- fue clave para la expulsión de los franceses. En él, Jose María Pardo preparó tropas, corriendo con el mantenimiento por su cuenta. Esta colaboración le acabó valiendo el ser regidor y gobernador de Lugo. De este mismo linaje han salido tres alcaldes para la capital de la provincia.
En lo que se refiere al edificio, se levanta sobre una planta cuadrangular con un saliente aplicado hacia la capilla. Toda la fábrica del pazo de Freiría se compone de una combinación pétrea de mampostería y sillares de granito.
Entre los elementos arquitectónicos de su capilla destaca una puerta con una moldura de baquetón en todo el recorrido.
En esta construcción destaca también el patio interior, de los llamados de claustro. Se encuentra en perfecto estado de conservación y es lo más interesante del edificio.
Barroco
De otra rama del linaje de la casa de Sobrado surge el pazo de Cellán, en Cellán de Mosteiro, que es un recuerdo de los mejores días de la familia. Esta construcción es un claro ejemplo del barroco del siglo XVIII y, aunque se encuentra un tanto abandonada, los estudiosos coinciden en lo interesante de su visita.
El pazo está levantado sobre planta en forma de L con una torre de tres pisos. Su fábrica es toda de sillares de granito y parte de piezas de cachote en zonas de la torre, que forma cuerpo con la impresionante fachada principal en donde se encuentran sus dos majestuosos escudos que recuerdan el origen señorial de sus primeros propietarios.
El interior solamente conserva una gran cocina tipo lareira y el recuerdo de una mazmorra en el sótano, ya que esta casa tenía jurisdicción civil y criminal.
PATRIMONIO
  • Mucho más que arquitectura. Los pazos son construcciones típicas e interesantes de Galicia, pero los visitantes que acudan a Castroverde tendrán acceso también a otro tipo de riqueza patrimonial. Hubo dos casas-torre en Soutomerille y se conserva una dedicada al turismo rural.
  • La casa-torre de arriba. Rehecha por Bartolomé López Pallin y su mujer Inés López da Barreira en 1590, el edificio actual ha sido transformado múltiples veces, pero todavía pueden verse elementos originales, como la puerta de medio punto.
Peregrinación

El Camino Primitivo a Santiago hace varias paradas en el municipio
El Camino Primitivo, variante por el interior del Camino Norte o también llamado Camino Viejo, está en plena recuperación y hoy es elegido por un gran número de peregrinos que quieren huir de la masificación del Camino Francés.
Su origen se remonta al rey Alfonso II, que es probablemente el primer peregrino conocido y, en cuanto conoció la noticia del hallazgo del cuerpo del Apóstol, tomó inmediatamente ese camino hacia Compostela para poder ver el suceso con sus propios ojos.
Esta ruta jacobea parte de Oviedo. Mientras la capital del reino estuvo en esta ciudad, el Camino Primitivo fue clave en las peregrinaciones, pero cuando se trasladó a León tomó más relevancia la conocida ruta de los franceses, que acabó por eclipsar al resto de variantes.
El Camino Viejo atraviesa Castroverde procedente de la montaña lucense, entre bosques autóctonos y parajes naturales dignos de visita.

3 de junio de 2011

Castroverde puido ser Allariz...

Texto sobre un pouco do que é Castroverde e do que puido selo...publicado en Xornal por Millán Fernández:

Aquí un anaco:
O xornalista e escritor Santiago Jaureguízar dicía en 1994, nas liñas de El Progreso: “Lo más característico de Castroverde va cediendo a la ley de la gravedad. ¿Cuál es la solución? Tal vez dar el do de pecho”. Non lembro o contido exacto do artigo pero estas verbas resignadas poderían recuperarse literalmente contemplando calquera das posibilidades ás que aludía, nun dos concellos mais ricos e fermosos da zona de transición entre a Terra Chá e a Montaña lucense. Non podo saber se o autor falaba da dolosa e dolorosamente abandonada Torre da Homenaxe da súa fortaleza medieval (símbolo total do concello sobre a cal escribiu Benito Vicetto no S.XIX) ou á súa xente, ou ao seu particular panorama político.
Castroverde resiste estoicamente o transcorrer implacable dos anos, como a maioría do rural do país. Semella que nada se move. Non é amigo de cambios bruscos.
A pequena algarabía prodúcese polas mañás no núcleo da vila, ou as fins de semana cada 15 días cando hai feira local e as “pulpeiras” non dan abasto. A vida camiña “amodiño, centro urbán”. Algún movemento os domingos se xoga a esedé (SD Castroverde), na segunda autonómica, ou se hai algunha actividade no Pavillón Municipal. Pode que en calquera evento excepcional que rache coa monotonía.
A capital da provincia está a dez minutos pola estrada que parte en dous o seu corazón e que vai de Lugo á Fonsagrada. Está ben comunicado. A Mariña e A Coruña a tres cuarto de hora.
O nome da arteria principal é a Rúa Rosalía de Castro, antes do Xeneralísimo. Tamén atravesa o Camiño Primitivo que, seguindo as estrelas, chega a Compostela. Os peregrinos non tiñan onde hospedarse pero semella que nun futuro poderán facelo.
O volume de poboación diminúe incesantemente. A media de idade ronda os 52. Pode tamén que, nun futuro, a xente maior dispoña dun Centro de Día. Como mostra, un botón: en 1940 había censados 9.017 habitantes, 550 na capitalidade. No 2006 eran 3.187 e 412, respectivamente. Hoxe a cifra é menor, e continúa á baixa. Mais mortes que nacementos. Mais emigrantes que inmigrantes. Leva sendo así décadas pois é terra que escoita contos moi reais da diáspora.
A economía local xira arredor dos afanosos sectores agrogandeiro, forestal e de servizos. Hai bos sitios para comer. Noutros tempos houbo fulgor de zoqueiros, tecedoras, segadores, muiñeiros, ferreiros, canteiros...
O colexio, que goza dunhas boas instalacións, dálle vida, pero o número de cativos que ingresa nel descende cada setembro. O Centro Médico tamén é fonte de rebumbio xa que se achegan de todo o municipio e aproveitan para facer encargos ou tomarlle algo. E as fontes de auga cristalina e reparadora espállanse polas parroquias onde igrexas de estilo románico, pazos, cruceiros, petos de ánimas e restos megalíticos complementan unha paisaxe idílica e inzada de carrilleiras, prados e outeiros. O desemprego castiga, pero non se nota tanto. Os comerciantes e os labregos notan a crise menos que nas cidades.
Os invernos son duros coma croios...